25-02-2014 20:49
Przypadkiem znalazłem na konkurencyjnym forum, a nie wiem, czy mogę dać linka, więc kopiuję.
Konstrukcja główki pochylonej pod kątem kilkunastu stopni w stosunku do płaszczyzny podstrunnicy ma za zadanie lepszy docisk strun do siodełka. Ok, lecz skutkiem ubocznym tegoż jest fakt klinowania się strun w szczelinach siodełka.
Najczęściej problem występuje na strunie G. A to dlatego, że struna ta jest najmniej elastyczna. Struny w owijce są grubsze ale ich rdzeń jest bardziej elastyczny co determinuje ogólną elastyczność i mniejszą tendencję do blokowania się w siodełku.
Do tego dochodzi fakt, iż struna jednocześnie wychodzi z siodełka nie w osi gryfu a "skręca" do klucza co powoduje dodatkowe opory w siodełku. Docisk w dół, docisk w bok, duża powierzchnia tarcia i skutek jest jaki jest. Stroimy gitarę, słyszymy charakterystyczne "cyknięcie" w momencie naciągania lub luzowania struny i jest "ok". Robimy pierwszy podciąg struna klinuje się w siodełku i gitara rozstrojona.
Jak temu zaradzić?
Najprostszą i najskuteczniejszą metodą w relatywnie nowych i niewyrobionych siodełkach jest wypolerowanie szczeliny zgiętym w pół papierem ściernym gradacji 2500-3000 oraz zeskrobanie bezpośrednio do szczeliny pyłku grafitowego z ołówka.
Jeśli to nie pomoże to znaczy, że dno szczeliny ma kształt klina a nie półokrągły i wtedy wskazana będzie interwencja lutnika, który wyprofiluje szczeliny specjalistycznym pilnikiem. Ogólnodostępne pilniki iglaki nie dają dobrych efektów na strunach wiolinowych a te najczęściej cierpią na opisywaną przypadłość.
Niestety większość nieświadomych użytkowników gitar wini niesłusznie klucze. Owszem, źle nawinięte struny i zużyte klucze nie pomogą w trzymaniu stroju jednak uczulam iż, 99% przypadków nietrzymania stroju w wymarzonym Les Paulu to problem siodełka.
Autor o nicku 'woj74'