Nagranie z koncertu

Cześć wszystkim! Chciałbym usłyszeć wasze opinie na temat naszego nowego kawałka. Gramy we dwóch w małej miejscowości i ciężko jest cokolwiek zdziałać, ale staramy się jak możemy :) Liczę na odzew !
https://www.youtube.com/watch?v=xvyyBdkgtlo

we dwóch wiadomo- trudno cokolwiek zagrać na żywo, skoro muzyka może mieć tylko bębny, gitarę i śpiew, no ale...

ja bym chciał coś miłego napisać, a nie mam za bardzo, co.
najpierw idea tej konkretnej piosenki - nie jest porywająca. ani bębniarz nie robi wiele więcej niż prosty syntezator perkusji, ani gitara nie robi kosmosu, ani wokal nie jest zbyt staranny. najprostszy z najprostszych pomysłów- zwrotka, refren, zwrotka, refren... ani wstawki, ani solówki(wiem. nie byłoby do czego), ani jakiegokolwiek ciekawego motywu.
w tekst się za bardzo nie wsłuchiwałem(bo nie było jak, ale o tym za chwilę), ale samo śpiewanie, było już pod względem idei kiepskie. monotonna ta linia melodyczna. mógłbyś to uratować śpiewając z pradziwym uczuciem, ale i tego zabrakło. melodia i tekst nie szły w parze. obok siebie, ale osobno.

teraz technicznie- bębniarza pominę. robił co mógł, żeby ratować, chociaż w sumie nic nie mógł, to i nic nie pomógł(wczytać się we zdanie, a nie od razu pisać, że się znowu zając kleju nawdychał).
gitara- potknięcia rytmiczne, dźwięki średnio czyste. melodia już wyżej napisałem- monotonna, a nieciekawa. budowana melodia jak bas w kanonie Paschelbelowskim z tą różnicą, że tam zostało to umiejętnie wkomponowane, a u ciebie jest... bo jest.
wokal- masakra. gardziel młoda, wiadomo- będziesz się mutacją tłumaczył albo nie wiem czym tam chcesz. ale fakt faktem- zupełnie nad głosem nie panujesz. nie masz żadnej techniki śpiewu, myślisz, że wystarczy krzyczeć, by było dobrze. ale zanadto się na krzyczeniu skupiasz i ani emocji nie ma, ani techniki, ani melodia się zbyt dobrze nie czuje. przełamywanie się głosu to nie rozpacz ducha, a gardła, nienadążającego za zbyt wygórowanymi oczekiwaniami. słowa ledwie zrozumiałe, a miejscami w ogóle. wiesz jaką ja mam radę dla siebie i wszystkich innych, których śpiewanie jest słyszalnie tragiczne? wcale nie śpiewać albo wydac fortunę na dobrego nauczyciela. zawsze mi było szkoda kasy, więc śpiewakiem nie jestem.

ja wiem, że pod sceną bili brawo, a koledzy mówili, że jest dobrze. gdybym był twoim kolegą, też bym tak powiedział.

co jest dobre u ciebie, to odwaga. nie każdy ma śmiałość wyjść na scenę z samym tylko bębniarzem, a potem jeszcze wrzucić występ do sieci. za to wielki szacun. ale to niestety za mało, żeby świat zwojować. dużo pracy trzeba, żeby zespół grał przynajmniej w miarę fajnie. a we dwóch grając, chyba lepiej by się wam było skupić na studiu i wokaliście etatowym. chociaż i to nie da dużo jeśli piosenki bedą nieprzemyślane, nieugotowane i nieposolone.

a mi za to bardzo podobają się wasze covery, szczególnie 'the a team' i 'sweather weather'. czekam na więcej! ;)

3 akordy i darcie mordy. Tyle w temacie :p

Odrazu skojarzyliście mi sie z The White Stripes. Była to prosta kapela, za to z wielkimi emocjami i charyzmą. Proste brzmienie, proste piosenki. Co do perkusji to Meg grała tylko prosty rytm tu jest troszke wiecej i ciekawiej, z umiarem. Podoba mi sie. W moim odczuciu wielu muzyków nie umie już słuchać muzyki jak normalny człowiek tylko patrzy co on by zrobil lepiej, co jest zbyt mało skomplikowane. Fajnie gracie, nad wokalem bym popracował tylko. Postarałbym sie zmienić niektóre jego wady w zalety i gitare też można w miare możliwości gitarzysty urozmaicić. Polecam posłuchać nagrań Jacka na żywo, i zaobserwować jak on sobie ze wszystkim radził. Grajcie dalej!

Podoba mi się. Nie mój styl ale widzę potencjał. Długo razem gracie?

Kiedyś już pisałem ( jak jeszcze miałeś długie kręcone włosy) jak White :P

Dla mnie to pełno prawne White Stripes i mi się bardzo podoba :)


Tutaj na forum każdy ciśnie tylko "technika, ćwiczyć,technika itd", najlepiej grać metal i tyle :)



Grać dalej i tak trzymać !

A ja bardzo lubię małe składy. Oczywiście chyba każdy chciałby być super technicznie wyszkolonym instrumentalistą. Ja też ale ... ;-)

Mam nadzieję, że w Waszym przypadku to przyjdzie z czasem. Na dzisiaj jest całkiem fajnie. Instrumenty brzmią przyjemnie, jest specyficzny klimat. Walczcie we dwóch jak najdłużej im więcej wypracujecie w takim składzie tym mocniej to zaprocentuje w przyszłości.

Warto byłoby zwrócić uwagę na vocal - może kilak lekcji z emisji albo coś takiego bo za kilka lat staniesz w miejscu.

Wysluchalem tylko Sweater Weather i powiem ze podoba mi sie :)

marcowyzajac pisze:we dwóch wiadomo- trudno cokolwiek zagrać na żywo, skoro muzyka może mieć tylko bębny, gitarę i śpiew, no ale...

ja bym chciał coś miłego napisać, a nie mam za bardzo, co.
najpierw idea tej konkretnej piosenki - nie jest porywająca. ani bębniarz nie robi wiele więcej niż prosty syntezator perkusji, ani gitara nie robi kosmosu, ani wokal nie jest zbyt staranny. najprostszy z najprostszych pomysłów- zwrotka, refren, zwrotka, refren... ani wstawki, ani solówki(wiem. nie byłoby do czego), ani jakiegokolwiek ciekawego motywu.
w tekst się za bardzo nie wsłuchiwałem(bo nie było jak, ale o tym za chwilę), ale samo śpiewanie, było już pod względem idei kiepskie. monotonna ta linia melodyczna. mógłbyś to uratować śpiewając z pradziwym uczuciem, ale i tego zabrakło. melodia i tekst nie szły w parze. obok siebie, ale osobno.

teraz technicznie- bębniarza pominę. robił co mógł, żeby ratować, chociaż w sumie nic nie mógł, to i nic nie pomógł(wczytać się we zdanie, a nie od razu pisać, że się znowu zając kleju nawdychał).
gitara- potknięcia rytmiczne, dźwięki średnio czyste. melodia już wyżej napisałem- monotonna, a nieciekawa. budowana melodia jak bas w kanonie Paschelbelowskim z tą różnicą, że tam zostało to umiejętnie wkomponowane, a u ciebie jest... bo jest.
wokal- masakra. gardziel młoda, wiadomo- będziesz się mutacją tłumaczył albo nie wiem czym tam chcesz. ale fakt faktem- zupełnie nad głosem nie panujesz. nie masz żadnej techniki śpiewu, myślisz, że wystarczy krzyczeć, by było dobrze. ale zanadto się na krzyczeniu skupiasz i ani emocji nie ma, ani techniki, ani melodia się zbyt dobrze nie czuje. przełamywanie się głosu to nie rozpacz ducha, a gardła, nienadążającego za zbyt wygórowanymi oczekiwaniami. słowa ledwie zrozumiałe, a miejscami w ogóle. wiesz jaką ja mam radę dla siebie i wszystkich innych, których śpiewanie jest słyszalnie tragiczne? wcale nie śpiewać albo wydac fortunę na dobrego nauczyciela. zawsze mi było szkoda kasy, więc śpiewakiem nie jestem.

ja wiem, że pod sceną bili brawo, a koledzy mówili, że jest dobrze. gdybym był twoim kolegą, też bym tak powiedział.

co jest dobre u ciebie, to odwaga. nie każdy ma śmiałość wyjść na scenę z samym tylko bębniarzem, a potem jeszcze wrzucić występ do sieci. za to wielki szacun. ale to niestety za mało, żeby świat zwojować. dużo pracy trzeba, żeby zespół grał przynajmniej w miarę fajnie. a we dwóch grając, chyba lepiej by się wam było skupić na studiu i wokaliście etatowym. chociaż i to nie da dużo jeśli piosenki bedą nieprzemyślane, nieugotowane i nieposolone.

a kolega to tak tylko krytykuje i krytykuje, fajny klimat, zarąbisty wokal właśnie, bardzo rockowy, może faktycznie miejscami nieczysto, ale na prawdę myślę że przesadzasz, czytając twoją opinie wyobrażałem sobie jakichś 13 latków którzy myślą że grają a tu mamy ciekawy duet, klimatyczny utwór właśnie, może mam lepszy słuch od ciebie ale zrozumiałem każde słowo w wokalu więc nie wiem skąd w tobie tyle niechęci, fajnie chłopaki grają. John Lennon też nie miał wielkiego głosu a każdy wie kto to jest, pzdr

ulan88 pisze:a kolega to tak tylko krytykuje i krytykuje, fajny klimat, zarąbisty wokal właśnie, bardzo rockowy, może faktycznie miejscami nieczysto, ale na prawdę myślę że przesadzasz, czytając twoją opinie wyobrażałem sobie jakichś 13 latków którzy myślą że grają a tu mamy ciekawy duet, klimatyczny utwór właśnie, może mam lepszy słuch od ciebie ale zrozumiałem każde słowo w wokalu więc nie wiem skąd w tobie tyle niechęci, fajnie chłopaki grają. John Lennon też nie miał wielkiego głosu a każdy wie kto to jest, pzdr

Ja krytukuję...
Wyrażam swoje zdanie- dla mnie w muzyce najważniejsza jest przemyślaność i dojrzałość kompozycji, nie emocje. Tutaj muzyka(a potrafię odróżnić image sceniczny od muzyki) skojarzyła mi się właśnie ze wspomnianymi przez kolegę trzynastolatkami. Kompozycja jest prymitywna, niewnosząca w muzykę nic godnego uwagi.
Są emocje- widać, że to o nie śpiewakowi chodziło i tak bardzo na nich polegał, że zaniedbał kompozycję. Ale śpiew jego nieczysty. A niezrozumiałość słów- jak się wsłuchać to oczywiście, że się zrozumie i to nie tyle lepszy/gorszy słuch, ile chęć zrozumienia- jakby było koledze obojętne zrozumienie, a kompozycja by kolegę odrzucała, też by nic kolega nie zrozumiał- słowa niewyraźne, dodatkowo zniekształcone jeszcze (mającym uchodzić za artystyczny)krzykiem.
Odnośnie Lennona- ta, wiem, kto to jest, kto to był. On niektóre piosenki miał świetne, przyznaję, ale świetnymi piosenkami definitywnie nie są takie jak "Mother" albo "God", czyli te, gdzie darł się zamiast śpiewać, a tekst i muzyka robiły jedynie za dodatek(no dobra, coś tam w tych tekstach miało być... też nie bardzo wyszło, np. "God" dużo lepiej by pod każdym względem pasowała do zespołu zbuntowanych, naćpanych trzynastolatków niż do znanego na całym świecie, ponoć ambitnego i myślącego... Artysty.).
To, że ktoś sławny coś robił, wcale nie znaczy, że jest to dobra, uniwersalna droga. Niektóre pomysły są dobre tylko jednorazowo, niektóre tylko w odpowiednim wydaniu, a jeszcze inne wcale.

marcowyzajac pisze:

ulan88 pisze:a kolega to tak tylko krytykuje i krytykuje, fajny klimat, zarąbisty wokal właśnie, bardzo rockowy, może faktycznie miejscami nieczysto, ale na prawdę myślę że przesadzasz, czytając twoją opinie wyobrażałem sobie jakichś 13 latków którzy myślą że grają a tu mamy ciekawy duet, klimatyczny utwór właśnie, może mam lepszy słuch od ciebie ale zrozumiałem każde słowo w wokalu więc nie wiem skąd w tobie tyle niechęci, fajnie chłopaki grają. John Lennon też nie miał wielkiego głosu a każdy wie kto to jest, pzdr

Ja krytukuję...
Wyrażam swoje zdanie- dla mnie w muzyce najważniejsza jest przemyślaność i dojrzałość kompozycji, nie emocje. Tutaj muzyka(a potrafię odróżnić image sceniczny od muzyki) skojarzyła mi się właśnie ze wspomnianymi przez kolegę trzynastolatkami. Kompozycja jest prymitywna, niewnosząca w muzykę nic godnego uwagi.
Są emocje- widać, że to o nie śpiewakowi chodziło i tak bardzo na nich polegał, że zaniedbał kompozycję. Ale śpiew jego nieczysty. A niezrozumiałość słów- jak się wsłuchać to oczywiście, że się zrozumie i to nie tyle lepszy/gorszy słuch, ile chęć zrozumienia- jakby było koledze obojętne zrozumienie, a kompozycja by kolegę odrzucała, też by nic kolega nie zrozumiał- słowa niewyraźne, dodatkowo zniekształcone jeszcze (mającym uchodzić za artystyczny)krzykiem.
Odnośnie Lennona- ta, wiem, kto to jest, kto to był. On niektóre piosenki miał świetne, przyznaję, ale świetnymi piosenkami definitywnie nie są takie jak "Mother" albo "God", czyli te, gdzie darł się zamiast śpiewać, a tekst i muzyka robiły jedynie za dodatek(no dobra, coś tam w tych tekstach miało być... też nie bardzo wyszło, np. "God" dużo lepiej by pod każdym względem pasowała do zespołu zbuntowanych, naćpanych trzynastolatków niż do znanego na całym świecie, ponoć ambitnego i myślącego... Artysty.).
To, że ktoś sławny coś robił, wcale nie znaczy, że jest to dobra, uniwersalna droga. Niektóre pomysły są dobre tylko jednorazowo, niektóre tylko w odpowiednim wydaniu, a jeszcze inne wcale.

niestety nie mogę się z Tobą zgodzić bo o co ma w takim razie chodzić w muzyce jak nie o emocje? Jeśli chodzi o tytuły Lennona jakie wymieniłeś to są to tytuły z drugiej jego najbardziej cenionej płyty po Imagine, nie tylko przez fanów ale i krytyków, a "darcie mordy" jest czymś co z muzyką rockową jest po prostu nieodłączne. Ja osobiście uwielbiam słuchać jak Lennon "darł mordę", a to też trzeba umieć. Zresztą jak ktoś zna jego historię to wie że chodził na "terapie krzyku" ale to już temat rzeka i nie chcę o tym pisać, drzeć mordę może każdy ale nie każdy w tym dobrze brzmi a już rzadko kto brzmi tak jak Lennon. Co do "God" to też nie rozumiem co w tym nieprzemyślanego. Lennon był przede wszystkim kojarzony z tego że był szczerym człowiekiem, czasem do bólu, kto by miał mu zabronić napisania takiej piosenki i przedstawienia swojego zdania? - a jak słuchasz popu czy jazzu (bo takie mam wrażenie) to po prostu napisz że nie podoba ci się bo to nie Twoje klimaty. Krytyka dla samej krytyki - aby komuś dopiec.

Widzisz ulanie, sztuka polega na tym żeby kompozycja była ciekawa i przekazywała emocję w jednym. A ta kompozycja ciekawa nie jest ani trochę. Takich utworów to ja 10 dziennie mogę pisać.

Jak dla mnie zajebiście!
Liczy się tylko odbiór emocjonalny a tu emocje były.
Prosta piosenka trafiająca w emocje jest więcej warta niż skomplikowana kompozycja będąca tylko sztuką dla sztuki.
Gdyby tak nie było to nie mielibyśmy fenomenu dajmy na to Sex Pistols itp.
Liczą się tylko emocje.

dead2582 pisze:Widzisz ulanie, sztuka polega na tym żeby kompozycja była ciekawa i przekazywała emocję w jednym. A ta kompozycja ciekawa nie jest ani trochę. Takich utworów to ja 10 dziennie mogę pisać.

Twoim zdaniem.
To w takim razie napisz 10 jutro, zaśpiewaj, napisz do nich jakiś sensowny tekst i pochwal się tu na forum zamiast grać pewnie same covery. Ostatnio mam takie wrażenie że to forum (i nie tylko to niestety) to doskonałe miejsce żeby komuś dopiec i utemperować ( bo nie gra metalu i nie jest TROO), pełno tu takich ludzi i samych znawców a prawda taka że "kto dużo gada to mało robi". Bez urazy oczywiście

To dobre masz wrażenie. Gdyby każdą wrzutke moją by tylko pozytywnie oceniali, to jak bym się miał rozwinąć, poprawić błędy? Jak ktoś wrzuca profesjonalną robote, to dostaje pochwały. Jak ktos popełnia jakieś błędy to dostaje ( nie zawsze) konstruktywną krytyke z której powinien coś wyciągnąć. Jak cos dajesz na forum publiczne to sie z tym trzeba liczyć. Rok temu pod każdym moim coverem/utworem bylem krytykowany i ucząc się na błędach zrobiłem spore postępy. Ale niektórzy wolą sie za każdy wytkniety błąd obrażać/oburzać.

Ale jak kogoś zadowala poziom utworów Nirvany - spoko, nic mi do tego.

ulan88 pisze:niestety nie mogę się z Tobą zgodzić bo o co ma w takim razie chodzić w muzyce jak nie o emocje? Jeśli chodzi o tytuły Lennona jakie wymieniłeś to są to tytuły z drugiej jego najbardziej cenionej płyty po Imagine, nie tylko przez fanów ale i krytyków, a "darcie mordy" jest czymś co z muzyką rockową jest po prostu nieodłączne. Ja osobiście uwielbiam słuchać jak Lennon "darł mordę", a to też trzeba umieć. Zresztą jak ktoś zna jego historię to wie że chodził na "terapie krzyku" ale to już temat rzeka i nie chcę o tym pisać, drzeć mordę może każdy ale nie każdy w tym dobrze brzmi a już rzadko kto brzmi tak jak Lennon. Co do "God" to też nie rozumiem co w tym nieprzemyślanego. Lennon był przede wszystkim kojarzony z tego że był szczerym człowiekiem, czasem do bólu, kto by miał mu zabronić napisania takiej piosenki i przedstawienia swojego zdania? - a jak słuchasz popu czy jazzu (bo takie mam wrażenie) to po prostu napisz że nie podoba ci się bo to nie Twoje klimaty. Krytyka dla samej krytyki - aby komuś dopiec.

Muzyka to dziedzina sztuki, a w sztuce jak wiadomo rozchodzi się o walory artystyczne, a więc o przemyślaność, dojrzałość, względy estetyczne, niegroteskowość kompozycji, etc. Jeśli na emocje jest w ogóle miejsce, to na szarym końcu. Oczywiście istnieją gatunki muzyki będące dokladnym przeciwieństwem sztuki, jak np. punk czy hiphop, ale to rzecz zupełnie z tematem niezwiązana.

Jeśli Cię interesuje, jakiej słucham muzyki, to różnej.
Cenię klasycznych kompozytorów, czasem maczam nos w jazzie, przy pracy dość szeroko pojęty rock i garstka wybranych piosenek z popu, muzyki alternatywnej i innych, na ogół mało wartościowych gatunków.

Lennon- kto ceni, ten ceni. Ja potrafię docenić piosenki "Imagine", "Woman"("I know you understand the little child inside the man"...), ale nie widzę niczego wartościowego w "darciu mordy" np. w piosence "God". Przedstawianie swojego zdania owszem, należy, nawet jeśli cała masa ludzi powie, że się pobłądziło.
Ale 'śpiewanie' wyliczanki: i dont belive in people, God, Jesus, Love, etc(nie pamiętam dokładnie co tam było, ale generalnie do tego się sprowadzało) to nie jest przedstawianie i uzasadnianie czegokolwiek(bo brak przyczyny, skutku, wniosku, czy jakiegokolwiek elementu choćby luźno powiązanego z logiką). No chyba, że się jest przeżywającym akurat najsilniejszy bunt, niewysmakowanym nastolatkiem....
A Terapia krzyku- znam sprawę i powiem, że to zupełnie nietrafiony argument(o ile miało to być argumentem. Nie wiem, po co żeś to przywołał- chyba samemu sobie na przekór), a już tłumaczę, dlaczego- abstrahując już od znikomej wartości naukowej tejże 'terapii'(bo to nie ma związku z prawdziwą psychologią- wymyślanie, że przez całe życie komuś towarzyszy ból związany z rodzeniem się...), cóżby można pomyśleć o muzyce tworzonej w celach... terapeutycznych? Że coś jest nie w porządku- gość jest chory psychicznie, a zamiast zawitać u prawdziwego psychiatry, bawi się w pseudomedyczne tarzanie po podłodze i krzyczenie głupot, a w końcu wpada na pomysł by ze swojej psychozy zrobić muzykę i ją ludziom sprzedawać jako wielkie dzieło. Coś jest nie w porządku.

skavi pisze:Jak dla mnie zajebiście!
Liczy się tylko odbiór emocjonalny a tu emocje były.
Prosta piosenka trafiająca w emocje jest więcej warta niż skomplikowana kompozycja będąca tylko sztuką dla sztuki.
Gdyby tak nie było to nie mielibyśmy fenomenu dajmy na to Sex Pistols itp.
Liczą się tylko emocje.

Serio? Jeśli tak, to współczuję.
Wątpię, by możliwym było osiągnięcie w życiu czegokolwiek, kierując się akurat emocjami. Jeśli już do czegoś one mogą doprowadzić, to do poważnych strat moralno-materialnych i różnych psychoz, jak np. nerwicy lub wewnętrznego rozdarcia. W takim razie trzeba być masochistą, idiotą lub nieświadomym czegokolwiek pryszczatym buntownikiem, wierzącym w swojej naiwności, że emocje to sprzymierzeńcy.

Jeśli ktoś chce jeszcze dyskutować to niech założy wątek w HP albo pisze do mnie na priv, bo tu się sporo tego narobiło...

marcowyzajac pisze:

ulan88 pisze:niestety nie mogę się z Tobą zgodzić bo o co ma w takim razie chodzić w muzyce jak nie o emocje? Jeśli chodzi o tytuły Lennona jakie wymieniłeś to są to tytuły z drugiej jego najbardziej cenionej płyty po Imagine, nie tylko przez fanów ale i krytyków, a "darcie mordy" jest czymś co z muzyką rockową jest po prostu nieodłączne. Ja osobiście uwielbiam słuchać jak Lennon "darł mordę", a to też trzeba umieć. Zresztą jak ktoś zna jego historię to wie że chodził na "terapie krzyku" ale to już temat rzeka i nie chcę o tym pisać, drzeć mordę może każdy ale nie każdy w tym dobrze brzmi a już rzadko kto brzmi tak jak Lennon. Co do "God" to też nie rozumiem co w tym nieprzemyślanego. Lennon był przede wszystkim kojarzony z tego że był szczerym człowiekiem, czasem do bólu, kto by miał mu zabronić napisania takiej piosenki i przedstawienia swojego zdania? - a jak słuchasz popu czy jazzu (bo takie mam wrażenie) to po prostu napisz że nie podoba ci się bo to nie Twoje klimaty. Krytyka dla samej krytyki - aby komuś dopiec.

Muzyka to dziedzina sztuki, a w sztuce jak wiadomo rozchodzi się o walory artystyczne, a więc o przemyślaność, dojrzałość, względy estetyczne, niegroteskowość kompozycji, etc. Jeśli na emocje jest w ogóle miejsce, to na szarym końcu. Oczywiście istnieją gatunki muzyki będące dokladnym przeciwieństwem sztuki, jak np. punk czy hiphop, ale to rzecz zupełnie z tematem niezwiązana.

Jeśli Cię interesuje, jakiej słucham muzyki, to różnej.
Cenię klasycznych kompozytorów, czasem maczam nos w jazzie, przy pracy dość szeroko pojęty rock i garstka wybranych piosenek z popu, muzyki alternatywnej i innych, na ogół mało wartościowych gatunków.

Lennon- kto ceni, ten ceni. Ja potrafię docenić piosenki "Imagine", "Woman"("I know you understand the little child inside the man"...), ale nie widzę niczego wartościowego w "darciu mordy" np. w piosence "God". Przedstawianie swojego zdania owszem, należy, nawet jeśli cała masa ludzi powie, że się pobłądziło.
Ale 'śpiewanie' wyliczanki: i dont belive in people, God, Jesus, Love, etc(nie pamiętam dokładnie co tam było, ale generalnie do tego się sprowadzało) to nie jest przedstawianie i uzasadnianie czegokolwiek(bo brak przyczyny, skutku, wniosku, czy jakiegokolwiek elementu choćby luźno powiązanego z logiką). No chyba, że się jest przeżywającym akurat najsilniejszy bunt, niewysmakowanym nastolatkiem....
A Terapia krzyku- znam sprawę i powiem, że to zupełnie nietrafiony argument(o ile miało to być argumentem. Nie wiem, po co żeś to przywołał- chyba samemu sobie na przekór), a już tłumaczę, dlaczego- abstrahując już od znikomej wartości naukowej tejże 'terapii'(bo to nie ma związku z prawdziwą psychologią- wymyślanie, że przez całe życie komuś towarzyszy ból związany z rodzeniem się...), cóżby można pomyśleć o muzyce tworzonej w celach... terapeutycznych? Że coś jest nie w porządku- gość jest chory psychicznie, a zamiast zawitać u prawdziwego psychiatry, bawi się w pseudomedyczne tarzanie po podłodze i krzyczenie głupot, a w końcu wpada na pomysł by ze swojej psychozy zrobić muzykę i ją ludziom sprzedawać jako wielkie dzieło. Coś jest nie w porządku.

skavi pisze:Jak dla mnie zajebiście!
Liczy się tylko odbiór emocjonalny a tu emocje były.
Prosta piosenka trafiająca w emocje jest więcej warta niż skomplikowana kompozycja będąca tylko sztuką dla sztuki.
Gdyby tak nie było to nie mielibyśmy fenomenu dajmy na to Sex Pistols itp.
Liczą się tylko emocje.

Serio? Jeśli tak, to współczuję.
Wątpię, by możliwym było osiągnięcie w życiu czegokolwiek, kierując się akurat emocjami. Jeśli już do czegoś one mogą doprowadzić, to do poważnych strat moralno-materialnych i różnych psychoz, jak np. nerwicy lub wewnętrznego rozdarcia. W takim razie trzeba być masochistą, idiotą lub nieświadomym czegokolwiek pryszczatym buntownikiem, wierzącym w swojej naiwności, że emocje to sprzymierzeńcy.

Jeśli ktoś chce jeszcze dyskutować to niech założy wątek w HP albo pisze do mnie na priv, bo tu się sporo tego narobiło...

Nie zgadzamy się - ok i nic tego nie zmieni, ale jeżeli dla Ciebie emocje w muzyce są na szarym końcu to szczerze ci współczuję.

dead2582 pisze:Ale jak kogoś zadowala poziom utworów Nirvany - spoko, nic mi do tego.

No weź nie obrażaj nirvany :P. Nie, nie słucham ich i w ogóle za punkiem czy grungem nie przepadam, ale oni jednak tworzyli utwory w swej prostocie fajne. Nie to co autor oczywiście, bo tu mamy do czynienia z prostą jak cep, wcale nie emocjonalną pioseneczką. (subiektywny komentarz) W sumie do radia może by się nadała.. ;)

A ja jestem zwolennikiem utworów ciekawie zaaranżowanych, posiadających sens oraz niosących emocje.