Jednoczęściowy korpus i gryf

Nurtuje mnie pewne pytanie, szukałem ale nie znalazłem odpowiedzi dlatego postanowiłem spytać :)
Jakie korzyści/plusy daje jednoczęściowy korpus lub gryf? Przymierzam się do kupna jakiegoś Les Paula. Oprócz wizualnych plusów jest coś jeszcze? Gitary z wyższej półki Gibsona LP mają dwuczęściowy korpus (nie wiem jak z gryfem), cena jest wysoka, więc tym bardziej nie wiem po co i na co :)
Byłbym wdzięczny za objaśnienie.

Nie do końca rozumiem, czy chodzi o liczbę klocków/części, z których sklejono korpus i/albo gryf, czy o połączenie gryf-korpus.

Jeśli pierwsze, można się rozpisywać, meandrować i bajać, w moim pojmowaniu, krótko: korpus z 2-3 części to standard dla seryjnych gitar w typowych kształtach, 5-6 i ew. więcej -- bidna fabryka klejąca każde trzy drzazgi do kupy. Wpływ na brzmienie jest moim zdaniem znikomy, jeśli tylko drewno jest odpowiednio ciężkie i suche. 1-2 klocki i z wzorkiem -- znamiona luksusu:)

Gryfy "przekładane" to fajna rzecz, i "uzasadnialna" -- dobrze zrobione mają mniejszą tendencję do deformacji.

Jeśli natomiast chodzi o połączenie, sprawa jest wg mnie w miarę prosta: komfort gry. Inny jest np. na Stratocasterze i pochodnych z "kostką" pod kieszenią gryfu, inny w Ibanezach, gdzie tę "kostkę" zaokrąglono, inny na neck-through-body, inny przy gryfach wklejanych normalnych, inny przy tradycyjnych (np. LP). Każdemu pasuje co innego, ja np. nie umiem grać na LP i nie chcę umieć... (ale "w serwisie" nie mają sobie równych!).

Na temat wpływu rozmaitych rozwiązań (gryfy, mostki, kąty, etc.) na "sustain" nie wypowiadam się -- nie robiłem doświadczeń, a te, o których czytałem są nieco o Immanuel du*y potłuc.

Tak, chodziło mi o liczbę części na jaką składa się gryf/korpus. Dzięki za odpowiedź, trochę mi rozjaśniłeś sytuację.

Ostatnio rozmawiałem z jednym z czołowych warszawskich lutników, który obsługuje profesjonalistów z górnej półki polskiej sceny rockowej. On jest specyficzny i mocno nastawiony na drobiazgi nawet. Twierdzi, że wszystko ma wpływ, nawet rodzaj kleju. Im lepsze drewno, mniej klejenia lepszy klej, tym lepsze brzmienie. Opowiadał o tym wskazując niepodważalne dowody, więc nie ma powodu mu nie wierzyć. Inna sprawa to jest to, czy ktokolwiek będzie w stanie naprawdę tę różnicę usłyszeć i w jakich warunkach musiałby słuchać... Jak dla mnie, kwestia czysto teoretyczna już od pewnego poziomu.

Każdy niuans ma wpływ na brzmienie, ale jest to tak znikoma różnica, że zwykły słuchacz, a czasami nawet muzyk nie jest w stanie tego wychwycić.

Tak, wszystko wpływa, pozostaje kwestia, jak znacząco. Pisząc o przekonujących testach miałem na myśli misiów, którzy mierzą sustain (albo lepiej: wciskają kit, że jest odpowiedni) ze wzmacniaczem nie zająkując się o sprzężeniu zwrotnym. Ostatnio jeden twierdził, że długi zapas strun za mostkiem zmniejsza sustain i dla "dowodu" uderzał struny na jakimś holoubady; owszem, milkły po ćwierćsekundzie, ale kamera dziwnym trafem nie pokazywała reszty gryfu, pewnie tłumił je drugą łapą; rzecz jasna, po założeniu jakiegoś dynksa między strunociąg a mostek nagle wybrzmiewać zaczęło toto przepisowo. Wniosek dla szarego zjadacza pakietów z jutuba: warto kupić dynks...

Podobnie jak (piękne skądinąd) fotki płyt tylnych/wierzchnich z analogiem figur Chladniego. Fakt, płyta jakoś tam drga, super, ale wolna płyta, np. zamocowana za otwór rezonansowy drga cholernie inaczej niż płyta z wolnym otworem i zamocowanym do boków pudła brzegiem... Wrażenie robi, może nawet napędza sprzedaż, a może skłania do studiowania fizyki.

O klejach też słyszałem dużo bajek. Wyobrażam sobie, że gruba i niejednorodna warstwa dowolnego kleju między kiepsko wyrównanymi kawałkami drewna może jakoś zaszkodzić, ale jeśli powierzchnie są dopasowane i dobrze ściśnięte do sklejenia... Nie wierzę. Podobnie jak w kwestii odkręcenia gryfu -- dałem kiedyś foto pieczęci na gryfie, tj. rocznika. I jakiś misiu pisze, że to źle, że rozkręciłem, bo wcześniej się zgrało, a jak skręcę z powrotem, to będzie gorzej brzmieć :)

A może wpływ bindingu? Grubości, koloru? Albo nie daj boże kleju używanego do wstawiania progów bez ostrza... (Standard: żywica/epoxy, brrrr, źle brzmi!) Pamiętam też pierdoły z forum o tym, że jeśli się podsmaruje ostrza Floyda, to lepiej gra i więcej basów daje. Po prostu jaja nie do wytrzymania. Słowem: granie jest fajne, wygląd poprawia brzmienie, a na reklamy i rewelacje chyba lepiej patrzeć z tzw. zmrużeniem...

I ja coś chętnie dopiszę.
Faktycznie, czym body zrobione z mniejszej ilości fragmentów, tym niby lepiej. Klasyczne lp mają zwykle 2 kawałki mahoniu + top, czyli kolejne 2 kawałki. Straty czy superstraty to przeważnie 3 kawałki. Ale na filmach, i w rzeczywistości można coś zaobserwować. Taki pan twórca gitary bierze kawałek dechy, tnie ją na pół, po czym skleja i obrabia. Dlaczego? Otóż przełamuje w ten sposób fakturę drewna, przełamuje jego jednolitość. Napewno jakiś, i może całkiem spory ma to wpływ na brzmienie, sustain. Ale największy na pracę tego drewna. Dzięki temu rozcięciu drewno nie jest w stanie się odkształcić w jakiś znaczący sposób.
Druga sprawa, tnie się i łączy te same fragmenty przeważnie. Chodzi tu o coś takiego jak ze szpachlą na samochodzie. Czym mniej kleju tym lepiej. Następnie miejsce klejenia jest nie do uszkodzenia, prędzej puści drewno obok. Chociaż to czasem można między bajki wstawic, zależy.
A co do gryfu, dla przykładu gryfy wizard ibaneza są z 3 kawałków chyba. Ma to wpływ na jego elastyczność, wytrzymałość. Przez to można zrobić sztywniejszy gryf, a tym samym może być on bardzo cienki.
W sumie Pan Huta wszystko opisał wcześniej, chciałem jedynie troche bredni dodać, mam nadzieję że ktokolwiek zakuma o co mi chodziło.

Opisałem jedynie swoje podejście: sceptycyzm i skłonność do szydzenia.

Jedyne własne doświadczenie (niezamierzone), w którym udało mi się zaobserwować "wpływ drewna" na "brzmienie" opisałem raz na forum, ale o ile wiem z korespondencji z ludźmi z "westu" przeprowadzającymi różne testy, oni nie mają problemów typu Everplay i s-ka :) Tzn. nie biorą pod uwagę tak dramatycznie złych wyrobów gtaropodobnych.