Problem z graniem na stojąco.

Ja to odczułem w czwartek. Mam nadzieję, że dzisiaj już będę mógł wziąć gitarę do ręki :P

Kwestia przyzwyczajenia.. Zresztą, gryf do góry(gitara nie musi być równolegle do podłogi) i już jest ok.

to wiadomo-jak sie troszke gra to nie ma problemu,ma sie inne podejście do pewnych tematów:)

Wiem, wiem, łatwo się mówi, jak już się potrafi :)

dokładnie:):)

Kluczem do sukcesu jest też szeroki,wygodny skórzany pas.

Koniecznie miękki.. Tak, pasek i dobre zaczepy/straplocki dużo dają.

AI3Time napisał(a):

maciekmaciek19 napisał(a):

Czy on wyglada jak wiesniak? No tak ale jest mu wygodnie i zrobil kariere :)

Muzyk wybitny, ale wygląda wieśniacko ;-)

gratuluje myślenia człowieku...

Ćwiczyć, ćwiczyc i jeszcze raz ćwiczyc. Długo grałeś na siedzaco i twoje mięśnie przyzwyczaiły się do tej pozycji, palce zapamietały odległości grając pod takim a nie innym kątem. Dlatego teraz masz problem. I dlatego trzeba ćwiczyc.
ja to przerabiałem też. Na pierwszej próbie myslałem, że się załamie, jednakże kilka nastepnych prób wyprowadziło mnie na prosta, także ćwiczyć.

Gitarę zawieś jak ci wygodnie. Ja mam powieszona nie za wysoko i nie za nisko, tak mniej więcej na brzuchu. jak siedze to mam podobnie, tylko inny kat gryfu.jak gitara wisi to jest on bardziej pod kątem i wygodniej, jak gram na siedząco to gryf jest z reguły niżej. Jak gram akordy na stojąco to sobie obniżam gryf, bo i wygodniej i można poszaleć z gita trochę, do solówek podciągam gryf z powrotem do góry.

Ja zawsze wieszam gitarę tak, że gdy wyciągnę prawą rękę wzdłuż ciała, to sięgam do potencjometrów.. Czyli wcale nie nisko, ale nie za wysoko, bo tak mi nie wygodnie.

serpico1939 napisał(a):

AI3Time napisał(a):

maciekmaciek19 napisał(a):

Czy on wyglada jak wiesniak? No tak ale jest mu wygodnie i zrobil kariere :)

Muzyk wybitny, ale wygląda wieśniacko ;-)

gratuluje myślenia człowieku...

Dziękuje.

Ad rem:

Problem z graniem na stojąco i leżąco rozwiązuje się, o czym przekonałem się osobiście, trenowaniem gry w tych pozycjach. Pamiętam ćwiczenia skal i pajączków, którym oddawałem się siedząc. Kiedy zaczęło iść dobrze, wstałem i bardzo się zdziwiłem: inne ułożenie obu nadgarstków; brak oparcia prawego przedramienia, brak podparcia samej gitary, etc. W rezultacie, co trudniejsze ewolucje na gryfie nie szły już tak gładko. Zawziąłem się i od tamtej pory przerobiłem wszystkie ćwiczenia na stojąco - zajęło to wcale nie tak dużo czasu, ale było warto. Teraz nie ma już różnicy w jakiej pozycji gram. Zdarza mi się, że w kiedy chcę się wyjątkowo skupić nad jakimś kawałkiem - zwłaszcza kiedy jest dla mnie nowy to siadam sobie na krześle. Zauważyłem, że najwygodniej siedzi mi się z gitarą kiedy lewa stopa leży swoją zewnętrzną krawędzią na podłodze, a prawa stopa leży od góry na lewej. Dzięki takiej dziwnej pozie - wieśniaczej - mam lepszą kontrolę nad gryfem.

Ad ironia

Muzyk z obrazka na pewno lepszy niż ktokolwiek na tym forum, nie wykluczając mojej osoby. Przywołanie obrazka ku pokrzepieniu naszego kolegi gitarzysty bardzo celne - bo dowodzi, że nie ważne jak się wygląda tylko jak się gra. Ironia jest zabiegiem retorycznym, który przeciwstawia sobie dwie kategorie estetyczne - z czego pierwszą jest niewątpliwy kunszt muzyczny, a drugą niewątpliwe brak gustu co do doboru garderoby Pana z obrazka. Wskazanie tego przeciwieństwa nie oznacza braku poszanowania dla osoby z obrazka, ani tym bardziej próby dezawuowania geniuszu muzycznego. Jest - jak widzę nieudaną próbą - zbudowania dystansu pomiędzy dziełem artysty a samym artystą.

Dystansu szczególnie życzę. Przydaje się ;-)